“Dingen verdwijnen uit je leven, ze slijten, je verliest ze of ze gaan kapot: het welkom-matje bij je voordeur, je liefste trui (tot op de draad), je nieuwe fiets (gestolen), of de rug van een oud boek, waarna de inhoud uit de band springt en voor misverstanden zorgt. Het meeste kan misschien vergeten worden, maar wie regelmatig grasduint in de reparatieruimte van de geest, vindt soms momenten van geluk om zonder gêne tegenaan te leunen.

Ik droomde van een oude radio, zo’n prachtig toestel kan alleen in je herinnering bestaan. En dan is er nog een voordeel: je bent zender en antenne tegelijkertijd.

Betoverd door de zacht oranje gloed in het kleine iets verzonken display met z’n cijfers, golven en frequenties, draai ik vlug en langzaam aan de knoppen. Er is niemand in de kamer en ik geef me over aan een kinderlijk plezier: me baden in de fantasie dat ik bepaal wat in de radio gebeurt. Ik heb hier de regie en filter de geluiden zoals ik ze horen wil, ik kies wie hier een lied mag zingen en hoe lang gepraat wordt over voetbal, oorlog en de koningin. Trillingen gaan door me heen terwijl ik naar een mengelmoes van talen luister, naar vreemde gilletjes en het duizelingwekkende gesnavel en gekwetter in de ether. Al te scherpe klanken en gejengel draai ik weg, gauw verder naar de warme bromtoon van een bas. Zo ben ik bezig met de hoge tonen en de lage, ik ben het die ze hard en zacht kan zetten. En als ik graag bekende woorden hoor, beluister ik de kalme stemmen van de radionieuwsdienst van het ANP: de waterstanden, windkracht acht, stormachtig aan de kust, het veer bij Pannerden is uit de vaart genomen – zulke zinnen blijven blijkbaar hangen in de potpourri van je geheugen, net als de Suezcrisis en brand van Boedapest, het ijzeren gordijn, de OAS en generaal De Gaulle.......