In het stadje Goed is onlangs Amygdala geopend, een nieuw Herinneringenparadijs. De tijd van honderdduizend bonnen sparen en je sokken stoppen met een maasbal waart hier rond, en aangezien dit paradijs in trek is bij de pensionado, kun je er terecht voor dingen die de oude dag verlichten: sta-op-stoelen, wandelstokken met een zitje, schoenlepels met lange stokken, plastic weggooiarmen voor het balspel met de hond. Bedenk het en het is er.

Het oude centrum is veranderd in een openluchtmuseum, perfect nostalgisch met z’n oude straatlantarens, de donkergroene dorpspomp en die gevel met het logo van De Gruyter. Onder het wegdek met z’n vriendelijke keitjes tasten sensoren naar je wensen. – Wil je koffie met een kletskoek, klinkt het als je even stilstaat bij de etalage van een bakkerij, en iets verderop: een boterham met rammenas?  En zo maar door: huisgemaakte piccalilly, drie-in-de-pan met krenten en rozijnen, tuttifrutti?

Margareta dwaalt hier verzenuwd rond, haar voeten prikken en haar oren suizen, ze voelt vibraties in haar nek. Ik weet niet waar ik ben, bekent ze aan een dame met een gek groen hoedje op. Hoort dit nog bij Amygdala?

Niet weten is juist goed, antwoordt de dame, dat haalt u uit de comfort zone van de nostalgie en prikkelt uw op kant en klare dromen ingestelde brein.

Is haar brein dan tuk op kant en klare dromen?

Margareta haalt haar schouders op en wandelt verder, diep in gedachten. Ze belandt nu in een oude tramremise, een immense hal vol kringloopspullen: duizend-en-een asbakken, zeepkloppers en zinken teiltjes, Oisterwijks eiken, Hollandia onderjurken, oude petticoats en een overvloed aan Brabants Bont. Niet één ding waar ze warm voor loopt.

Of toch?......