Bad Freienwalde an der Oder: een mooie naam voor een mooi stadje, zo’n zestig kilometer ten noordoosten van Berlijn. Een kuuroord dat eind negentiende, begin twintigste eeuw steeds belangrijker werd voor de rijken uit Berlijn, die er een dagje heilzame baden opzochten of er een villa lieten bouwen, bijvoorbeeld na hun pensionering.

Freienwalde kwam de Tweede Wereldoorlog relatief ongeschonden door, maar het had wel de pech dat het kwam te liggen in de Russische bezettingszone en dus bij de communistische DDR ging horen. Dat leidde tot verval.

Na de Wende is ook voor Freienwalde het tij gekeerd. Veel gebouwen zijn opgeknapt en het viaduct dat het stadje doorsneed – symbool van de Duitse deling? – is inmiddels weggebroken. Op beperkte schaal hoort kuren nog steeds tot de mogelijkheden. Wandelen in de bosrijke, heuvelachtige omgeving loont ook de moeite.

Ik ben vijf keer in het stadje geweest, omdat Hans Keilson (1909-2011), de joodse psychiater, auteur en dichter over wie ik een biografie schreef, er werd geboren en opgroeide. Ik was op zoek naar zijn roots. Zo kwam ik op de plek waar de synagoge had gestaan – in de Kristallnacht in brand gestoken. Ik bracht een bezoek aan het gymnasium waar hij zijn middelbare-schooltijd doorbracht en, last but not least, ik bezocht het statige, vroeg-twintigste-eeuwse hoekpand waar zijn ouders op de eerste verdieping een appartement huurden. Daar begon Hans Keilsons leven. Vanaf het balkon had je een goed zicht op de lutherse Sankt-Nikolaikirche en op het stadhuis met z’n trappen voor de ingang.......