Herinneringen zijn onbetrouwbaar. Ik zit op de bank met een boek in de hand en staar voor me uit. Recent droomde ik over mijn vader. Hij was me komen opzoeken. In mijn droom. Hij keek me recht in de ogen. Staalblauwe ogen had hij, waarin het licht al ruim zeven jaar geleden is gedoofd. Hij boog zijn hoofd naar me toe, zodat onze voorhoofden elkaar raakten. Het had iets intiems. Gek was het, heel gek. Zo dicht bij hem was ik nooit geweest. Wat wilde dit zeggen? Ik vroeg het, verbaasd: “Hey, wat kom je doen?” Hoe vaak had hij mij bezocht? Niet vaak. In mijn dromen? Nooit. Hij gaf geen antwoord.

Dromen hebben voor mij geen betekenis. Althans dat dacht ik altijd. Mijn vader hield altijd een zekere afstand, zonder daarmee harteloos te zijn. Hij toonde zijn emoties nauwelijks. Ik hield van mijn vader. Keek tegen hem op. Hij werkte hard. Net als ik. Maar dat is geen excuus.

Enkele dagen vóór de droom bezoek ik Antiquariaat A. Kok & Zoon in de Oude Hoogstraat in Amsterdam. Ik ben op zoek naar een van mijn favoriete boeken: Karakter van F. Bordewijk. Ik hoop een van de eerste drukken te vinden, met het felrode omslag. De leeservaring krijgt iets extra’s als een boek mooi uitgegeven is, door een ruime bladvulling, fijne lettergrootte en fraaie typografie. Een prachtig voorbeeld van zo’n fijn boek is de wijze waarop de eerste drukken van Arthur van Schendel’s Het fregatschip Johanna Maria vormgegeven zijn. In een pocketuitgave staat dezelfde tekst, maar de woorden hebben in zo’n versie toch minder betekenis, geven minder genot.......