‘Ik wil een reportage maken over iemand die midden in het leven staat. Zou u die persoon willen zijn?’ Deze vraag stelt Fillegrijs aan een dame met een glanzende huid en een prachtig blauwgrijs kapsel, ze zit op een wit gelakt taboeretje naast een kleine ronde tafel. Ze bewaakt de garderobe van Mephisto, het kleine Stadstheater.

‘Bedoelt u levensecht?’ vraagt de dame.

‘Dat zou geweldig zijn! Of stoor ik?’ Fillegrijs wijst naar het blad Sterren en Gekroonde Hoofden op haar schoot.

‘Welnee, de voorstelling is net begonnen.’

De dame neemt haar bril af en sluit haar ogen even. Terwijl zij nadenkt trekt Fillegrijs een kruk bij en slaat het schutblad van zijn schrijfblok om. Hij popelt van schrijflust, hij heeft zijn Rollerbalpen meegenomen, een supersonisch ding dat zachtjes knettert als je ermee schrijft. Bij de rand van het papier voel je tintelingen in je vingertoppen. Dit helpt hem schrijfmeters te maken.

‘U moet wel bedenken dat ik geen tv ster of actrice ben, ook geen zangeres of filmster of prinses.’

‘Geeft niks, mevrouw.’

De dame bevoelt haar kapsel met haar vingertoppen en gaat rechtop zitten.......