‘Het regent redeloos en droef’ is een regel van Slauerhoff uit het gedicht ‘Nacht’. Ik leerde de hele tekst van buiten toen ik op de middelbare school zat. De sfeer van eenzaamheid en zinloosheid paste goed bij mijn pubergevoelens. Pas veel later leerde ik dat de poëzie van Slauerhoff wel vaker aansluit bij de mistroostigheid die jonge mensen soms aankleeft.

Het gedicht is een Nederlandse weergave/vertaling van een tekst van de Chinese dichter Po Tsju I, dus we kunnen de inhoud niet zomaar aan Slauerhoff toeschrijven. Toch zal hij ermee hebben ingestemd. In de tekst is het nacht, iedereen slaapt, de dichter heeft het gevoel dat hij alleen op de wereld is. En wat er in het verschiet ligt is de onherroepelijke dood: ‘Verteren zal mijn hand die schrijft en ’t blad / Dat op zich neemt de klacht van deze nacht’. De existentiële crisis is niet gering, zeker als de dichter zich aan het slot ondubbelzinnig afvraagt ‘vanwaar, waarom en waartoe’ de regels van het gedicht hem zijn ontvallen.

Misschien pleeg ik heiligschennis, maar in mijn achterhoofd duikt de gedachte op dat we met deze droefenis niet al te ver weg zijn van de sfeer van Candlelight, het radioprogramma waarin Jan van Veen decennialang gedichten van jonge mensen voorlas. Hij hield zich niet in, de emoties klotsten de radio uit en de jonge, getourmenteerde dichters hadden een reden om het hoofd weer iets meer rechtop te gaan dragen. Hun leed ging door de ether en dat gaf hun bestaan een sprankje zin. Voor de trein springen was even geen optie.......