Mario Molegraaf belicht in deze rubriek recent verschenen bundels van Nederlandse en Vlaamse dichters. Deze keer schrijft hij over laat mijn egel met rust van Katelijne Brouwer:

Niets is zo leuk als zo’n snel schuivende en snuivende egel in je tuin. Niets is zo treurig als wéér zo’n plat kokosmatje op de weg, een doodgereden egel. Natuurlijk was ik nieuwsgierig toen mij laat mijn egel met rust onder ogen kwam, na De maagden moeten bloeden de tweede dichtbundel van Katelijne Brouwer (1966). Ik werd niet teleurgesteld, want er lopen in deze gedichten verschillende egels rond, ondanks hun weerbare stekels weerloze dieren. Zoals alle dieren weerloos zijn tegen het wreedste dier, de mens. Maar er zijn ook mensen als Katelijne Brouwer die het voor onze mededieren opnemen. Ze heeft steevast een treffende vergelijking paraat als ze naar dieren kijkt, vaak in Artis. Daar ziet ze bijvoorbeeld hoe ‘een slang konijntjes vreet, haar vale bek scheurt open/ als een sleetse denimdeur/ net omgekeerd bevallingsleed’.

Een parade der dieren, met natuurlijk de vertrouwde verschijningen. De giraf, of in haar bewoordingen ‘de hoge bastenknager, bontbekleed/ de schoorsteentorentjes’. En de neushoorn die een tip voor alle andere dieren heeft, de mensen incluis: ‘wees een neushoorn/ duw terug/ blijf duwen’. Bij de ijsberen ligt de les er dikker bovenop, ze voeren actie: ‘wij willen geen sorbet of roomijs,/ maar diepgevroren zee, ringelrobben willen we/ walvisblubber en walrussenspek’. Ze verlangen naar min vijfendertig, ‘niet dit slappe min elf’, en vragen zich af: ‘het kan toch niet dat één diersoort/ het voor de rest verpest?’

De dierentuin door dichtersogen en nog veel meer. Katelijne Brouwer herdenkt het konijn waarvan zij ooit vakantiebaasje mocht zijn. Ze verwondert zich over een opgezet vogelbekdier: ‘was het maar een fabeldier/ zo goed verzonnen’. Ze gaat op in paardendromen, ziet een meermin in lijn tien en vertelt over een dierenarts die ’s nachts naar hemeldieren tuurt: ‘naar de grote beer en de kleine/ en naar de zwaan’. Misschien is laat mijn egel met rust niet de beste bundel van het jaar, maar vanwege de aandacht en het inzicht van deze poëzieportretjes zeker de liefste. Wat doolt daar zo driftig tussen het najaarsblad?

Mario Molegraaf

laat mijn egel met rust, De Harmonie, paperback, 40 pag., € 20,– 
ISBN: 9789463362412