![\"\"](\"https:\/\/www.mdnl.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/02\/Indische-Letteren-2021-1.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Zojuist is een nieuwe aflevering van\u00a0Indische Letteren<\/em> verschenen, het eerste nummer van deze jaargang. Het tijdschrift van de Werkgroep Indisch-Nederlandse Letterkunde staat dit keer geheel in het teken van Pieter Erberveld (1676-1722). Vorig jaar sprak Olf Praamstra, emeritus hoogleraar koloniale en postkoloniale letterkunde aan de Universiteit Leiden, de vierde Indische Letteren-lezing uit. Een uitgebreide versie van deze lezing, getiteld Een rusteloos leven na de dood. Pieter Erberveld in Indi\u00eb, Japan, Indonesi\u00eb en Zuid-Afrika,<\/em> is opgenomen in deze Indische Letteren<\/em>.<\/p>\n Meer dan tweehonderd jaar stond er in Batavia een afschrikwekkend gedenkteken. Bovenop een witgekalkte muur stond een stenen doodskop die doorboord was met de punt van een lans. De kop was van de Indo-Europeaan Pieter Erberveld, een landverrader die in 1722 geprobeerd had het bewind van de VOC omver te werpen.<\/p>\n Over deze Erberveld zijn er in de loop der tijd verschillende verhalen in omloop gebracht. Hij was een geliefd onderwerp van schrijvers en historici, niet alleen in het koloniale Indi\u00eb, maar ook in het postkoloniale Indonesi\u00eb en zelfs daarbuiten. Bovendien werd hij in de verhalen heel uiteenlopend beoordeeld. Voor sommigen was hij een landverrader, voor anderen een held. De geschiedenis van Erberveld maakt duidelijk dat de Nederlands-Indische letterkunde niet alleen in een Nederlandse context bestudeerd moet worden. Daardoor wordt de aandacht afgeleid van de levendige interculturele uitwisseling tussen de Nederlandse koloni\u00ebn zelf. Door de koloniale expansie in de zeventiende en achttiende eeuw was een wereldwijd netwerk van verbindingen ontstaan dat ook na de ondergang van de VOC niet verdween.<\/p>\n